Eufemisme dalam wacana terjemahan makna al-Quran ke bahasa Melayu: Analisis pragmatik

Euphemism in Malay translation of Quranic discourse: A pragmatic analysis

Authors

  • Nasimah Abdullah Kolej Universiti Islam Antarabangsa Selangor (KUIS), MALAYSIA
  • Lubna Abd. Rahman Universiti Sains Islam Malaysia (USIM), MALAYSIA

DOI:

https://doi.org/10.53840/alirsyad.v4i1.46

Keywords:

Terjemahan, Eufemisme, Melayu, Semantik, Pragmatik

Abstract

A euphemism is a form of language used in place of words that are considered harsh or taboo and inappropriate for direct speech. Another term for euphemism is language politeness. This paper examines the elements of euphemisms found in the Quran's text translation into Malay. This study adopts the framework of the theory of politeness principles aspired to by Leech. This study adopts a qualitative method and analysis of text, which are elaborated descriptively by selecting seven (7) words found in the text of the Quran as the sample of the study, which are (مات), (الغائط), (المحيض), (تحمل), (تضع ), (عاقر), and (ثيبات). The Corpus texts used are Tafsir Pimpinan Ar-Rahman by Abdullah Basmeih (TPR) and Terjemahan al-Quran al-Karim Rasm Uthmani by al-Hidayah House of Quran (TQKRU). The authors found that although both the translated texts corresponded to the meaning of semantics, sometimes they did not comply with the politeness principle. As a result, it leads to the existence of a dysphemism element in the translated text. The use of blunt words such as (mati) that refers to the Prophet, (haid), (mandul), and (janda) in the translation text was found to have no parallel with Leech’s Politeness Principles. Thus, this study suggested a revision be made to the text of the Quranic translation into Malay so that the selection of words is appropriate to the politeness principle.

Downloads

Download data is not yet available.

Author Biographies

Nasimah Abdullah, Kolej Universiti Islam Antarabangsa Selangor (KUIS), MALAYSIA

 

 

Lubna Abd. Rahman, Universiti Sains Islam Malaysia (USIM), MALAYSIA

 

 

References

Abd. Rauf, H., Abdul Halim, S., Khairul Amin, M. Z. & Wan Norainawati, H. (2011). Kamus Bahasa Melayu-Bahasa Arab Bahasa Arab-Bahasa Melayu. Shah Alam: Oxford Fajar Sdn. Bhd.

Abdullah, B. (2010). Tafsir Pimpinan Ar-Rahman Kepada Pengertian al-Quran. Kuala Lumpur: Darul Fikir.

Abu Abdullah, H. D. (2006). Kamus al-Khalil. Kuala Lumpur: Pustaka Salam.

Al-Baydhāwi, N. (2003). Anwar al-Tanzil wa Asrar al-Ta’wil. Beirut: Dar al-Kutub al-Ilmiah.

Al-Tabari, I. J. (2005). Jami’ al-Bayan ‘an Ta’wil Aayi al-Quran Tafsir al-Tabari. Kaherah: Dar al-Salam.

Amat Juhari, M. (1985). Sistem Panggilan dalam Bahasa Melayu: Suatu Analisis Sosiolinguistik. Kuala Lumpur: Universiti Malaya.

Anon. (1997). Kamus Linguistik. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Anon. (2011). Al-Quran Mushaf Malaysia dan Terjemahan. Shah Alam: Yayasan Restu.

Anon. (2014). Al-Quran al-Karim Resam Uthmani Bahasa Melayu. Shah Alam: Karya Bestari Sdn. Bhd.

Anon. (2015). Kamus Dewan Edisi Keempat. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Anon. (2017). Terjemahan al-Quran al-Karim Rasm Uthmani dalam Bahasa Melayu. Selangor: al-Hidayah House of Quran Sdn. Bhd.

Asmah, O. (2002). Setia dan Santun Bahasa. Tanjung Malim: Penerbit Universiti Sultan Idris.

Awang, S. (2007). Santun Berbahasa. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Azman, C. M. & Azhar, M. (2010). Budaya Berbahasa Menurut Perspektif Islam. Sains Humanika, 53(1), 1-12.

Brown, P. & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some Universals in Language Usage. Cambridge: Cambridge University Press.

Catford, J. C. (1965). A Linguistic Theory of Translation. London: Oxford University Press.

Clark, H. H. (1996). Using Language. United Kingdom: Cambridge University Press.

Crystal, D. (1971). Linguistics. Harmondsworth: Penguin Books.

Goffman, E. (1967). Interaction Ritual: Essays on Face-to-Face Behaviour. New York: Harper and Row.

Grice, H. P. (1975). Logic and Conversation. In Syntax and Semantics: Speech Acts. New York: Academic Press.

Hall, R.A. (1968). An essay on language. New York: Chilton Book.

Hamidah, A. W, Imran Ho, A., Mohammed Azlan, M. & Khazriyati, S. (2016). Analisis Eufemisme Kematian Masyarakat Melayu Sarawak dari Perspektif Semantik Kognitif. GEMA Online Journal of Language Studies, 16(2).

Husain, U. (1994). Kamus al-Tullab Arabi-Malayuwi. Kuala Lumpur: Darul Fikir.

Ibn Kathir, A. F. (2000). Tafsir al-Quran al-‘Azim. Giza: Muasasah Qurtuba wa Maktabah Aulad al-Syeikh li al-Turath.

Indirawati, Z. & Muhammad Luqman, S. (2014). Komunikasi Berkesan dalam Dialog Filem Ombak Rindu: Analisis Ketepatan Makna. Proceeding of the 50th. Anniversary Celebration International Conference. Hankuk University of Foreign Studies, Korea Selatan.

Jamaliah. M. A. (1995). Malaysian Student Seminar: A Study of Pragmatic Features in Verbal Interaction. (Tesis Doktor Falsafah tidak diterbitkan). Kuala Lumpur: Universiti Malaya.

Keris Mas. (1988). Perbincangan Gaya Bahasa Sastera. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Khadijah, I. (1993). Politeness in Malay Directives. (Disertasi Sarjana tidak diterbitkan). Kuala Lumpur: Universiti Malaya.

Lakoff, R. (1973). Language and Woman’s Place. Language in Society 2. 45-79. April.

Leech, G. N. (1983). Principles of Pragmatics. London: Longman.

Mahmud, Ys. (2008). Tafsir al-Quran Nul Karim Rasm Uthmani. Klang Book Centre.

Munif Zariruddin, F. N. (2012). Analisis Wacana Prinsip Kesantunan Berbahasa dalam al-Quran dan Hadis. Dlm. M. Maros, M. F. Jaafar & M. Yusof (Pnyt.), Prinsip dan Aplikasi Kesantunan Berbahasa. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Nafisah, A. H. (2015). Kesantunan Bahasa – Penggunaan Sistem Sapaan Dan Eufemisme Dalam Komunikasi. Dlm. Perkongsian Profesional Bagi Guru-Guru Permulaan. Singapura: Pusat Bahasa Melayu Singapura, Kementerian Pendidikan Singapura.

Nasimah, A., Lubna, A. R. (2017). Eufemisme dalam al-Quran Mushaf Malaysia dan Terjemahan oleh Yayasan Restu. In Proceedings of International Language and Education Conference.

Nasimah, A., Lubna, A. R. & Nor Fazila, A. H. (2017). Unsur Disfemisme dalam Terjemahan Makna al-Quran ke Bahasa Melayu. in e-Proceedings of 3rd. International Conference on Islamiyyat Studies. Kolej Universiti Islam Antarabangsa Selangor. Dicapai dari: http://conference.kuis.edu.my/irsyad/eproceeding/2017/table-of-content.html

Nasimah, A.h. (2015). Tafsir Pimpinan Ar-Rahman: Tinjauan Terhadap Kesepadanan Terjemahan Kata Ganti Nama Diri Arab-Melayu. Jurnal Pengajian Islam, 8(3), 35-54. Dicapai dari: http://journal.kuis.edu.my/e-jurnal-pengajian-islam/postbilangan-8-isu-3-edisi-khas-disember-2015/

Nasimah, A. (2017). Asbab al-Dha’fi fi mada Maqruiyyah al-Nusus al-Qur’aniyyah al-Mutarjamah ila al-Lughah al-Malayuwiyyah. Al-Irsyad: Journal of Islamic and Contemporary Issues, 2(1).

Nida, E. A. (1964). Toward A Science of Translating: with special reference to principles and Procedures involved in bible translating. Leiden: E. J. Brill.

Nida, E. A. (1975). Componential Analysis of Meaning. Netherlands: Mouton Publishers.

Nik Hassan Basri, N. A. K. (2005). Stilistik Komsas. Tanjong Malim: Universiti Pendidikan Sultan Idris.

Noor Hatini, Z. & Siti Saniah, A. B. (2011). Unsur Eufemisme Dalam Novel Papa dan Azfa Hanani. Jurnal Bahasa, Dewan Bahasa dan Pustaka, Jil. 11, Bil. 1, hlm 83-108.

Nor Hashimah, J. (1992). Semantik dan pragmatik: Satu pengenalan. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Nor Hashimah, J. (1994). Bahasa Jual Beli dalam Perniagaan Runcit: Satu analisis Semantik dan Pragmatik. (Tesis Doktor Falsafah tidak diterbitkan). Kuala Lumpur: Universiti Malaya.

Osman, K et al. (2006). Kamus Besar Arab-Melayu Dewan. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Rahman, S. (1993). Memahami Gaya Bahasa. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Sapir, E. (1921). Language. New York: Harcourt Brace.

Sayyid Quthb. (2000). Tafsir Fi Zhilalil Quran di bawah naungan Al-Quran. Jil. 1 & 11. Jakarta: Gema Insani Press.

Siti Norashikin, M. K. & Ernawita, A. (2017). Unsur Eufemisme Dalam Novel Jalan Retak Karya A. Samad Said. Journal of Business and Social Development. 5(15), 88-101.

Sperber, D. & Wilson. (1986). Relevance: Communication and cognition. Oxford: Blackwell.

Stephen, C. L. (1987). Pragmatics and the grammar of anaphora: a partial pragmatic reduction of Binding and Control phenomena. J. Linguistics, 23, 379-434.

Teo, K. S. (1995). Tahu Bahasa/Tak Tahu Bahasa: Persoalan Bahasa Budaya dan Komunikasi. Dlm. Hanapi Dollah &

Lokman, M. Z. (t.th.) Kebudayaan Melayu di Ambang Abad Baru: Satu Himpunan Makalah. Bangi: Penerbit UKM.

Wahab, H. A., Abdullah, I. H., Mis, M. A., & Salehuddin, K. (2016). Analisis eufemisme kematian masyarakat melayu sarawak dari perspektif semantik kognitif. GEMA Online Journal of Language Studies, 16(2), 53–71.

Zainal Abidin, A. (1950). “Malay Manners and Etiquette”. Jurnal Malayan Branch of the Royal Asiatic Society, XXIII.

Zaini, D. (1999). Qur’an Karim dan Terjemahan Artinya. Yogyakarta: UII Press.

Zuraini, R., Dahlia, J., Husna Faredza, M. R. & Khairul Azam, B. (2009). Amalan Kesantunan Berbahasa di Sekolah, dalam Laporan Akhir Penyelidikan. Tanjung Malim: Universiti Perguruan Sultan Idris.

Published

2019-06-15

How to Cite

Abdullah, N., & Abd. Rahman, L. (2019). Eufemisme dalam wacana terjemahan makna al-Quran ke bahasa Melayu: Analisis pragmatik: Euphemism in Malay translation of Quranic discourse: A pragmatic analysis. Al-Irsyad: Journal of Islamic and Contemporary Issues, 4(1), 39–56. https://doi.org/10.53840/alirsyad.v4i1.46

Most read articles by the same author(s)